Rękopis Dwóch aureoli

Rękopis Dwóch aureoli powędrował w rezultacie do Warszawy, gdzie do druku zakwalifikował go młody Aleksander Świętochowski, pełniący wówczas obowiązki redaktora naczelnego (Adam Wiślicki przebywał bowiem za granicą). On go również opublikował w dziewiątym numerze "Przeglądu", z 4 marca, opatrując tytuł szkicu dopiskiem "przez Zbigniewa", chociaż nie wiadomo, czy owa informacja została podana na życzenie samej Sadowskiej, w celu umyślnego przesłonięcia autorstwa Norwida, czy też została dopisana przez Świętochowskiego na przesłanym mu przez; Sadowską tekście (odpisie?) anonimowym. Jakkolwiek było w rzeczywistości, podpis Sadowskiej nie zmylił jednakże Zygmunta Sarneckiego, który znał język, styl i sposób rozumowania Norwida i który "Rymy pośmiertne żyjącego wieszcza" słusznie zidentyfikował z przerwaną przez siebie publikacją jego "Rymów dorywczych". Nie zmylił również Mariusza--Mariana (Sokołowskiego), który najpierw w krzywdzący sposób zaniedbał swego dawnego "Mistrza", teraz zaś chyba poczuł w stosunku do niego wyraźny resentyment.

serwis reklamowy meble do kuchni Mackie HD1221 Olizarowski .